Grudzień 2020

1

- Iii… raz! iii… dwa! iii… trzy! – Maja krzyknęła, wystawiając ręce do góry, przygotowując się do uniesienia Holgera, ćwiczącego symulację wybicia. – Holger, tyłek! Mogę się założyć, że masz dupę miękką jak krowie wymiona!

- Ale pani trener – żachnął się skoczek, jednak nie dała mu do kończyć.

- Tylko ja teraz mówię! Będę cię tak trzymać, dopóki nie zepniesz tyłka!

- I dopóki ja nie zrobię zdjęć pod innym kątem – dodał z oddali Hans. – Ułożenie kostki nie jest chyba zgodne z naszą optymalizacją. Adam, notujesz?

- Notuję, ale stary, lot to twoja broszka – zaśmiał się wyższy z mężczyzn, tworząc potem notatkę głosową.

Obok Axel, asystent Mai, ćwiczył z pozostałymi zawodnikami, a z kilku różnych stron ustawione były kamery dokumentujące trening.

Skupionej na celu i zdyscyplinowanej szwedzkiej grupie z oddali przyglądały się inne ekipy. Szwedzi wyskoczyli jak Filip z konopi. I choć na treningach zazwyczaj byli w ogonie stawki, w kwalifikacjach również, to ci, którym udawało się dostać do pięćdziesiątki zajmowali wyjątkowo wysokie miejsca jak na debiutantów. Holger nawet drugi raz wskoczył na podium, udowadniając wszystkim, że jego wygrana w Klingenthal nie była przypadkowa. Mimo ledwo dziewiętnastu lat na karku wyrósł na lidera szwedzkiej reprezentacji, a Maja stała się bohaterką rozmów kuluarowych.

- Holger, nie skupiasz się! Czy ja mam ci pokazać, jak to się robi? – zdenerwowała się w końcu trenerka, stawiając go na ziemi. – Spinasz. Od dołu. Musisz to chyba poczuć… Axel – zawołała swojego asystenta. – Zróbcie sobie przerwę i podejdźcie tutaj – zawołała swoich podopiecznych.

Przez chwilę mierzyła ich uważnym, spokojnym, pełnym cierpliwości wzrokiem.

- Axel, ja zrobię odbicie, ty będziesz mnie trzymać, a chłopcy po kolei wejdą na drabinkę i będą tak długo mnie dotykać, aż zrozumieją, jak należy spinać tyłki – powiedziała w końcu i zdjęła kurtkę, zostając w samej obcisłej bieliźnie termicznej i piankowych, bezszwowych spodniach.

Asystent spojrzał na nią, jakby właśnie spadła z Księżyca, a trzech z czterech jej podopiecznych spąsowiało niczym rozkwitłe makówki.

- Ale pani trener… my chyba nie możemy pani… - zaczął niepewnie Holger.

- Albo będziecie macać mnie, albo Axela – zawyrokowała. – Gotowi?

2

- Co oni wyprawiają? – Hayboeck przystanął na chwilę przy kilkuosobowej grupce przyglądającej się szwedzkiej ekipie.

- Nie wiem, ale Majka się rozbiera – zaśmiał się Murańka. – Przez takie numery Kruczek kompletnie osiwiał.

Gregor skrzyżował ręce na piersiach i z uśmiechem na twarzy przypatrywał się, jak Majka wybiła się z mocą i wskoczyła na wyciągnięte ręce Axela. Mówiła po szwedzku, a jej wyraźnie zawstydzeni zawodnicy po kolei dotykali jej pośladków. Następnie nastąpiła zamiana ról – chłopcy po kolei wskakiwali na ramiona asystenta, a trenerka, stojąc na najwyższym szczeblu przenośnej drabinki wskazywała coś skoczkom w okolicach ich tyłków.

- Szalona – mruknął Hayboeck, zanosząc się śmiechem.

- Niepoważna – prychnął po angielsku któryś z Japończyków.

- Może i niepoważna, ale chyba całkiem nieźle jej idzie – zwrócił uwagę trener Austriaków Schuster, który nagle wyłonił się z domku kadry.

Skoczkowie spojrzeli na niego, a Michael uśmiechnął się szeroko.

- Jeśli macanie trenerów po tyłkach stanie się stałym elementem treningu, to ja się permanentnie przenoszę do Szwecji – stwierdził z całą powagą, na którą był w stanie się zdobyć, założył na uszy słuchawki i postanowił skupić się na rozgrzewce.

3

W Engelbergu Maja umówiła się z Gregorem na kolację. Miała nadzieję, że uda im się nadrobić zaległości, bo przez ostatnie dwa lata marna z niej była przyjaciółka – tak się skupiła na relacji z Adamem i próbie przekonania związku, by dali jej szansę, że nie miała czasu na nic innego.

Gregor też był zajęty, w końcu po raz kolejny powiększyła mu się rodzina, a jego żona nie była największą fanką dawnej koleżanki męża, ale Maja wiedziała, że wystarczy kilka minut, żeby znów rozmawiali ze sobą jak starzy przyjaciele.

Dlatego właśnie tak bardzo się rozczarowała, gdy zauważyła, że nie przyszedł sam tylko z którymś z kolegów z reprezentacji – nie poznała od tyłu. Przywołała na twarz uśmiech i podeszła do nich, wkładając ręce do kieszeni ‘cywilnej’ kurtki – zwykłej, czarnej puchówki bez oznaczeń sponsorów.

- Cześć – odezwała się pierwsza i obydwaj mężczyźni odwrócili się do niej.

Gregor ją przytulił, a jego towarzysz podał rękę.

- Michael bardzo chciał cię poznać – westchnął Gregor, a jego spojrzenie mówiło ‘przepraszam’.

- Taki już jestem, ciekawski – mocno uścisnął jej dłoń. – Michael.

- Maja – skinęła głową, odwzajemniając uścisk. – Idziemy? Jestem głodna jak wilk – rzuciła.

Weszli do jednej z lokalnych restauracji i zamówili fondue serowe oraz rozgrzane kamienie do przypiekania mięsa.

- Dwa lata cię nie widziałem, a ty nagle pojawiasz się na zawodach jako pierwszy trener kadry – wypalił nagle Gregor. – Jak? Nawet w polskim związku nie chcieli o tym słyszeć, a siedziałaś tam tyle lat…

- Łukasz i chłopaki nawet tego chcieli, ale prezes nie był gotowy. Więc na jakiś czas odpuściłam, matka mi zachorowała – spojrzała niepewnie na Michaela, jakby zła, że musi przy nim o tym mówić. – Załatwiłam jej w Szwecji leczenie, kogoś tam poznałam i to mnie zainspirowało.

- Cieszę się! – Gregor uścisnął jej dłoń. – Naprawdę się cieszę.

- Chyba nie myślałeś, że przywdziałam celibat w żałobie po nas – zaśmiała się perliście.

Hayboecka wryło.

- Byliście kiedyś parą? – zapytał zdezorientowany.

Gregor przewrócił oczami, wstał od stolika i skierował się do łazienki, zostawiając ledwo co zapoznanych ze sobą znajomych samych.

- Byliśmy bardzo dobrymi przyjaciółmi. Z korzyściami – uśmiechnęła się Maja. – Nie patrz tak, mamy dwudziesty pierwszy wiek, kobieta może trenować reprezentację kraju w skokach narciarskich, a nie może mówić otwarcie o swoich kontaktach seksualnych?

- Może – Michael energicznie pokiwał głową. – Dziwię się tylko wstrzemięźliwości Gregora w opowiadaniu o tobie. Ja bym opowiadał o nas otwarcie – zaśmiał się.

Maja uśmiechnęła się pod nosem i spojrzała na niego z rozbawieniem.

- Czemu tak patrzysz?

- Nie… nic.

- Ja mówię o otwartości, a ty zamykasz się w sobie? – drażnił się z nią.

- Z otwartością trzeba uważać – stwierdziła enigmatycznie. – Dlatego możesz być spokojny, nigdy się z tobą nie prześpię.

4

Maja i Adam spędzili święta u jego rodziców. Spacerowali ulicami Sztokholmu, spotykali się ze znajomymi, a wieczorami cieszyli się rodzinnym ciepłem i dużo pracowali.

- Jak twoje szkice? – spytała pewnego wieczoru Maja, podchodząc od tyłu do siedzącego przy desce kreślarskiej Adama i obejmując jego szyję.

- Na razie to tylko koncepcje… Cały czas zastanawiam się, jak połączyć moment odbicia z tunelem aerodynamicznym, nad którym pracuje Hans. Wiesz, wszystko zacznie się kręcić, gdy wejdziemy do laboratorium i maszynowni… opracujemy modele i równania dla każdej ze skoczni… Nie wiem, czy uniwersalny algorytm się sprawdzi, czy dla każdego obiektu trzeba będzie i… jeszcze konsultacje z materiałoznawcami, wpływ smaru, tarcia… Cały wydział mógłby się z tego habilitować, a nie tylko nas dwóch – przyznał.

- Możesz na dzisiaj skończyć? – poprosiła. – Już jutro wylatujemy do Niemiec…

- Dasz mi chwilkę, zanim te kilka myśli wyleci mi z głowy? – poprosił.

- Tak – cmoknęła go w policzek. – Czekam na górze, okej?

- Okej.

5

Jakimś cudem, w Oberstdorfie czwórka Szwedów przebrnęła przez kwalifikacje. Gregorowi było ich szkoda – wszyscy byli w piątej dziesiątce i trafili na mocnych przeciwników. On sam nie był już w życiowej formie, ale zdecydowanie nie przejmował się nadchodzącym starciem z Frejem. W wieczór przed konkursem udał się na krótką przebieżkę i po pięciu kilometrach miał już wracać do hotelu, kiedy zauważył znajomą sylwetkę przebierającą nogami w szaleńczym tempie.

- Maja! – zawołał i pomachał, a kobieta zwolniła i zatrzymała się przy nim.

- Oczyszczałeś głowę przed konkursem? – spytała, przypominając sobie jego nawyki z przeszłości.

- Mniej więcej – pokiwał głową. – A ty?

- Rozładowywałam napięcie seksualne. Pokłóciłam się z facetem – machnęła ręką, truchtając w miejscu.

- Chcesz o tym porozmawiać? – zaproponował.

- Ale gdzieś gdzie jest cieplej, okej?

Weszli do lobby jego hotelu i usiedli na ławce przy klatce schodowej, chcąc uniknąć przypadkowych przechodniów.

- Ciągle pracuje – zaczęła opowiadać. – Ja kocham skoki… naprawdę… ale mam wrażenie, że ukradły mi faceta. Odkąd wprowadziłam go w ten świat, w jego świecie coraz mniej jest miejsca dla mnie – wyznała.

- Ach te skoki, trochę ci ukradły, co nie? – westchnął.

- Nawet sobie nie wyobrażasz – instynktownie położyła dłoń na biodrze i zamknęła oczy.

- To tam… - zaczął, ale mu przerwała.

- Wszędzie – szepnęła. – Te piekielne skoki nie dość, że zabrały mi dzieciństwo, to potem zmiażdżyły mnie i wypluły, a teraz wciągają mi faceta – wyrzuciła z siebie. – A to nawet nie jest najgorsze.

Gregor wyglądał, jakby chciał o coś zapytać, ale się powstrzymał. Przez chwilę siedzieli obok siebie bez słowa i w końcu po prostu objął ją ramieniem.

- Czemu nie założyłaś rodziny? Nie wyszłaś za mąż? – wypalił w końcu. – Wyjechałaś wtedy tak nagle, przez jakiś czas myślałam, że może wyjechałaś… do kogoś.

- Stara dupa ze mnie, co nie? – spróbowała uniknąć odpowiedzi. Udało się.

- My trzydziestoparolatki musimy trzymać się razem wśród tej młodzieży. Mam nadzieję, że nie będziesz miała mi za złe, jak jutro pokonam jednego z twoich szczyli.

- Nie. Bo to on pokona ciebie – uśmiechnęła się.

Roześmiał się i mocniej ją przytulił.

- Brakowało mi ciebie, ognisty łbie – szepnął.

- Mi ciebie też, wielkonosie.

Zanim się zorientowała przekręcił ją tak, żeby patrzeć jej w oczy.

- Czemu wtedy wyjechałaś? Wiem, byliśmy tylko przyjaciółmi, którzy uprawiali seks, ale gdzieś tyłu głowy cały czas siedzi mi.. mam wrażenie… no mam wrażenie, że to zmierzało ku dobremu – wyrzucił z siebie. – Owszem byłem trochę zestresowany, gdy myślałem, że jesteś w ciąży, ale… Po tamtej wizycie u lekarza wszystko się zmieniło. Odeszłaś. A ja zdałem sobie sprawę, że…

- Nie odeszłam od ciebie. Dostałam propozycję pracy i ją przyjęłam – przerwała mu. - W Innsbrucku nie osiągnęłabym nic więcej, a pracując z Kruczkiem nauczyłam się wszystkiego.

- Ale nie masz wrażenia, że to co zostawiłaś za sobą mogło być cenniejsze od tego, gdzie jesteś teraz?

- Gregor, do czego ty zmierzasz? – spytała urywanym głosem.

- Sam już nie wiem – przyznał. – Przepraszam. Mieliśmy rozmawiać o twoim facecie, a skończyło się moimi żalami.

- Nie szkodzi – wstała i podała mu rękę. – Chyba będę już wracać. Może nie było mnie wystarczająco długo i Adam się stęsknił.

Gregor wstał i mocno ją przytulił.

- Wierzę w ciebie. Nawet dałbym ci się trenować – rzucił na odchodnym.

- Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy – uśmiechnęła się jakoś tak smutno.